Αυτό που δεν έχω, δεν μπορώ να το λάβω

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc Ψυχολογίας, Συνθετικός Ψυχοθεραπευτής-Συγγραφέας|

Από την αρχή της ζωής, ο εαυτός συνειδητοποιεί ότι όσα χρειάζεται, αρχικά, βρίσκονται έξω από το σώμα του, στο σώμα κάποιου άλλου. Για να αντιπαλέψει αυτή την συνειδητοποίηση, το βρέφος αισθάνεται ότι εκείνο και η μητέρα του είναι ακόμα ένα. Ο μαστός της μητέρας αποτελεί πηγή τροφής, καταπράυνσης, αλλά και φθόνου γιατί θυμίζει στο βρέφος ότι το ίδιο δεν είναι ακόμα ικανό να φροντίζει τον εαυτό του. Όταν ο μαστός διατίθεται σε εκείνο συχνότερα από ό,τι το τυλίγει το άγχος της απουσίας του, το βρέφος αισθάνεται ότι είναι ικανό να αντιμετωπίσει το άγχος της ευθραστότητάς του μέσα από εκείνη. Βιώνει την προστασία και την ηρεμία της. Την καλοσύνη της. Έτσι αισθάνεται και το ίδιο ότι αποτελεί πηγή καλού. 

08b2aad05d4567d6128dcc6d553f5a71

Όταν απουσιάζει, το βρέφος βιώνει την ανημπόρια του. Κατ’αυτόν τον τρόπο, οφείλουμε να καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αυτό που ονομάζεται βρέφος δίχως την μητέρα, αλλά ότι το βρέφος αποτελείται από το αποτέλεσμα της μεταξύ τους εμπειρίας. Ανάλογα τον βαθμό απόκρισής της στις ανάγκες του, το βρέφος θα συναντά συχνότερα ή αραιότερα τον καλό του εαυτό.

Με τον καιρό, αυτός ο καλός ή κακός εαυτός θα κυριαρχήσει μέσα του και θα αισθάνεται ικανό για αγάπη και ευγνωμοσύνη και το ίδιο ή θα φοβηθεί την αγάπη που θα του δείχνει κάποιος και θα προσπαθεί να την καταστρέφει. Κανείς, άλλωστε, δεν μπορεί να αισθανθεί άνετα να λάβει αυτό που δεν μπορεί να παράγει ο ίδιος. Αν δεν μπορώ να νιώσω αγάπη ο ίδιος, όχι μόνο θα αντιστέκομαι στο να την λάβω, αλλά θα την αμφισβητώ σε κάθε ευκαιρία. Η ζήλια αποτελεί απόδειξη για αυτό, αφού περιγράφει την προσπάθεια αναζήτησης έλλειψης αγάπης στον άλλο για να γλιτώσει ο εαυτός από την επίπονη συνειδητοποίηση ότι ο ίδιος πάσχει από αυτήν. 

Αυτό τον εαυτό, που αναδύει το άρωμα εκείνης της πρώτης σχέσης, τον αναπαράγουμε μέσα στις επόμενες σχέσεις της ζωής μας. Τα στοιχεία που χρειαζόμασταν, αλλά αγνοήθηκαν, αποτελούν συγχρόνως ζητούμενο αλλά και αντικείμενο φόβου γιατί όπως υπήρξαν αόρατα τότε, φοβόμαστε ότι θα καταλήξουμε ομοίως αόρατοι κι εμείς αν τα δεχτούμε. Ο εαυτός πάντα συμμορφώνεται με αυτό που πρωτοέλαβε για να διατηρεί μία συνοχή ακόμα κι αν αυτό τον συμπιέζει και τον συμμορφώνει με κάτι το οποίο δεν προορίστηκε να είναι.

Δεν αποτελεί πάντοτε τραύμα κάτι που συνέβη, λοιπόν, αλλά και κάτι που δεν συνέβη ενώ θα έπρεπε να συμβεί. Τραύμα δεν είναι μόνο η εσωτερική σύγκρουση, αλλά και η εσωτερική έλλειψη. Κι ένα τέτοιο τραύμα που μένει αφρόντιστο, μοιάζει πολύ με ένα κόκκαλο που σπάει. Ο φόβος μας να το αγγίξουμε, το οδηγεί να δέσει όπως-όπως και για λίγο καιρό ξεχνάμε ότι πονάει και αυτό μας εξυπηρετεί. Όμως, χρόνο με το χρόνο, αισθανόμαστε να κουτσαίνουμε, αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να βαδίσουμε όπως πριν, ότι μας περιορίζει, ότι πονάει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός. 

Εάν αντιμετωπίζαμε τον πόνο μας, θα έπρεπε το κόκκαλο να ξανασπάσει και να κολληθεί από την αρχή. Βέβαια, αυτό θα ήταν εξίσου επίπονο με το αρχικό τραύμα, και θα απαιτούσε να αντέξουμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας που θα υπέφερε. Όμως, από εκεί που δεν μπορούσαμε να βαδίσουμε ούτε ευθεία και τρεκλίζαμε σε κάθε βήμα, πλέον θα μπορούμε να τρέξουμε προς όλα αυτά που λαχταράμε.

Facebook Twitter Google+ LinkedIn