Η απόρριψη δεν είναι το τέλος

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ
Δημοσιογράφος|

Η απόρριψη, ακόμα και η πιο απλή, είναι πάντοτε συναισθηματικά επώδυνη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως υπάρχει έμφυτη μέσα μας η ανάγκη για αποδοχή και αγάπη. Μελέτες έχουν αποδείξει πως η απόρριψη ενεργοποιεί το ίδιο σημείο του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για το σωματικό πόνο. Η έκφραση ‘’πονάει η ψυχή μου’’ ισχύει και είναι αληθινή.

xorismos-810x456

Όταν κάποιος βιώνει απόρριψη, αισθάνεται πάντοτε έντονη την ανάγκη να κατηγορήσει τον εαυτό του και βρίσκει πάντοτε κακή αποκλειστικά τη δική του συμπεριφορά. Θεωρεί πως αν ο ίδιος ήταν πιο έξυπνος, πιο όμορφος, πιο ικανός το άλλο άτομο δε θα έφτανε στο σημείο να τον απορρίψει και πως η δική του πιεστική στάση μπορεί να έφερε αυτό το αποτέλεσμα.

Αυτές οι σκέψεις όμως όχι μόνο ανυπόστατες, αλλά αναστέλλουν την προσωπική μας ευδοκίμηση και πρόοδο μέσα στη ζωή. Είναι σημαντικό κάποιος να προσπαθήσει να βρει το μάθημα που εκείνη τη στιγμή προσπαθεί να του διδάξει η ζωή.

Ας αναρωτηθεί κάποιος; Ο άλλος άνθρωπος είναι δηλαδή αλάνθαστος και τέλειος; Δεν μπορεί όντως να έχει κάνει λάθος κρίση για το δικό μου άτομο ή να επηρεάζεται από τις δικές του προκαταλήψεις και κακίες; Η εξιδανίκευση του ανθρώπου που μας απορρίπτει είναι συχνό φαινόμενο, αφού πάντοτε ξεχνάμε τις κακές πλευρές του χαρακτήρα του και τον ανάγουμε σε κάτι αλάνθαστο και ανώτερο. Αυτή η αντίληψη αναπόδραστα μας οδηγεί να θεωρούμε πως εμείς πάντοτε είμαστε οι κακοί για αυτό δεχτήκαμε απόρριψη ενώ ο άλλος άνθρωπος είναι πάντοτε σωστός και αλάνθαστος.

Μπορούμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: αν κάποτε χαμογελούσα και πριν γνωρίσω αυτό τον άνθρωπο, τότε γιατί να μη μπορώ και τώρα; Γιατί δίνω τη δύναμη σε κάποιον να με πληγώσει, τι είναι αυτό δηλαδή που τον καθιστά τόσο ανώτερο; Ανταποκρίνεται αυτή η αλήθεια στην πραγματικότητα ή τη δική μου εξιδανίκευση; Για ποιο λόγο πρέπει η άποψη ενός ανθρώπου να διαδραματίζει τόσο σημαντικό ρόλο για εμένα; Πώς είμαι τόσο σίγουρος ότι ο άλλος δε μου φέρθηκε έτσι από κακία ή ζήλια;

Η απόρριψη είναι μία ευκαιρία να μάθουμε καλύτερα εμάς, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να δούμε κομμάτια του χαρακτήρα μας πρέπει να βελτιώσουμε και πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι και πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Η ευτυχία υπάρχει ήδη μέσα μας και δεν απορρέει από άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις έξω από εμάς. Δεν πρέπει να περιμένουμε από κανέναν να μας κάνει ευτυχισμένους; εμείς κρατάμε το κλειδί με το οποίο μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα της δικής μας ευτυχίας.

Μία απόρριψη μπορεί να μας διδάξει ότι δεν αρχίζει και δεν τελειώνει όλη μας η ζωή με έναν άνθρωπο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, σύντροφοι, φίλοι, ταίρια που θέλουν να μας αγαπήσουν και να μας δώσουν φροντίδα και στοργή, αρκεί εμείς να τους το επιτρέψουμε. Δεν αξίζει να αφήνουμε κανέναν να δηλητηριάζει την ψυχή μας, τη ζωή μας, την ευτυχία μας. Δεν αξίζει να αφήνουμε κανέναν να μας πείθει για την αναξιότητά μας, διότι κανένας δεν μπορεί να αποφανθεί για το αν εμείς αξίζουμε ή όχι.

Κάθε φορά που βιώνουμε απόρριψη, είναι καλό να σκεφτούμε λίγο πιο ρεαλιστικά. Αν για παράδειγμα, απορριφθήκαμε από μία δουλειά πριν κατηγορήσουμε τον εαυτό μας ως ανεπαρκή και ανάξιο, ας σκεφτούμε μήπως ήταν τόσες πολλές οι αιτήσεις άρα υποχρεωτικά κάποιοι άνθρωποι θα έπαιρναν αρνητική απάντηση.

Είναι σημαντικό να μην παίρνουμε μία απόρριψη πάντοτε προσωπικά. Ένας άνθρωπος που μας απέρριψε ή μας φέρθηκε άσχημα, δε σημαίνει ότι υιοθέτησε αυτή τη συμπεριφορά αποκλειστικά και μόνο σε εμάς. Μπορεί αυτός να είναι ο τρόπος με τον οποίο φέρεται και να έχει αντιμετωπίσει με τον ίδιο τρόπο και άλλους ανθρώπους πριν από εμάς. Αν πάλι κάποιος άνθρωπος αρνηθεί να βγει έξω μαζί μας, μπορεί όντως εκείνη τη στιγμή να ήταν απασχολημένος και πιεσμένος και αυτό να μην τον άφηνε να ανταποκριθεί. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος μας φέρεται άσχημα, μας απορρίπτει ή μας υποτιμά, περιγράφει τον εαυτό του και δε φανερώνει τη δική μας αναξιότητα.

Σίγουρα μέσα από αυτό το κομμάτι εξελικτικής εμπειρίας, θα γίνουμε σοφότεροι και θα κρίνουμε τους ανθρώπους με διαφορετικά και πιο στέρεα κριτήρια. Είναι σημαντικό να αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, να τον συγχωρέσουμε, να τον αγκαλιάσουμε. Μόνο έτσι θα του δώσουμε την ευκαιρία να πάει μπροστά και να κοιτάξει με αισιοδοξία το αύριο. Αγάπησε τον εαυτό σου και μην περιμένεις από κανέναν άλλο να το κάνει. Αποδέξου τον εαυτό σου και μην περιμένεις από κανέναν άλλον να το κάνει.

Αυτά είναι τα μαθήματα που μας διδάσκει η ζωή μέσα από μία απόρριψη. Στο χέρι μας είναι αν θα της επιτρέψουμε να μας βασανίζει και να μας πληγώνει ή αν θα την αντιμετωπίσουμε με χαρά ως ένα αναπόφευκτο και απαραίτητο κομμάτι της εξέλιξής μας μέσα στη ζωή. Στο χέρι μας είναι!

Ονομάζομαι Μαρία Σκαμπαρδώνη, είμαι 24 ετών και είμαι δημοσιογράφος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να μοιράζομαι τις σκέψεις  μου και να έρχομαι πιο κοντά με τους ανθρώπους. Όνειρο και σκοπός της ζωής μου είναι μετά από χρόνια να θεωρούμαι μία από τις καλύτερες πένες της χώρας μου –και γιατί όχι; – και του κόσμου.

Η φράση της ζωής μου είναι αυτή που έλεγε η σπουδαία Audrey Hepburn: Nothing is impossible. Even the word, itself, says I’m possible!’’

Facebook Twitter Google+ LinkedIn