Κάτωθεν μιας βουκαμβίλιας

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΓΑΟΥΤΣΗΣ
Συνθέτης-Στιχουργός|

e285d-img_2363

Κάτωθεν μιας βουκαμβίλιας,
ανθίζει καλοκαίρι·
μυρωδάτο απ΄αγιόκλημα και ψευδελπίδες-γιασεμιά
λες κι είν΄ του κόσμου μας παρτέρι.

Κάτωθεν ενός βουκαμβίλιας-ουρανού,
λούζεται μια κόρη.
Στα δάκρυα καθώς πλένεται του ανθού,
ο ήλιος με το χάδι του της εχρύσιζε την κόμη.
Τα χαράς της δάκρυα εμπλέχτηκαν μ΄αυτά του σπαραγμού
κι έπεφταν στο χώμα ηχηρά
για να γενούν κάποιας αγάπης σπόροι.

Κάτωθεν μιας βουκαμβίλιας
γλυκοκοιμόταν ένα κορίτσι μαραμένο.
Καθώς περνούσε ο Θεός, κοντοστάθηκε και
ως Φθινόπωρο το ΄δε να ΄ν΄ ντυμένο.

Το χάιδεψε, το φίλησε στο μέτωπο και στις παλάμες,
κι εκείνο ξύπνησε, σηκώθηκε, και χαμογέλασε στον ήλιο.

Ως Άνοιξη τη βάφτισε ο Θεός, βουτώντας την στα δάκρυά του.

Ευτυχισμένη καθώς ήταν ως Καλοκαιριού ερωμένη,
τον Χειμώνα δεν εξέχασε ποτέ, η Φθινοπωροντυμένη.
Ξέκλεβε ματιές και για βροχές επροσευχόταν
τάχα πως ως Άνοιξη τις χρειαζόταν
ομορφότερη να δείχνει κι ανθισμένη, η Φθινοπωροντυμένη.

Facebook Twitter Google+ LinkedIn