Καλοκαιρινή Βροχή

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΓΑΟΥΤΣΗΣ
Συνθέτης-Στιχουργός|

d41e990dfb78368a615345dc3bea4983

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή, ξαπλώσαμε δυο σώματ΄ αντιθέτων.
Ολονυχτίς ΄ρωτοτροπούσαν ως τη συννεφιασμένη αυγή,
κι οι στεναγμοί των έμοιαζαν κατάλληλο βροχής ΄κομπανιαμέντο.

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή, εθάψαμε πολύ ρηχά το πρώτο.
Έναντι των φημών περι τελευταίας πως φεύγει απ΄τη ζωή,
της ελπίδας η θαναταιτιά, γράφει: γέννηση-το πρώτο χνότο-.

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή, στο σημείο που θάψαμε την ελπίδα,
θα ΄πρεπε ν΄ανθίζουν ξύλινες καθαγιασμένες εκκλησιές τη χαραυγή,
όπου θα ΄πιανε τόπο τού κάθε απεγνωσμένου η ευχή,
κι αυτό θα ήτο δια την απελπισιά μια νέα-σχεδόν θανάσιμος-ρυτίδα.

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή, του δευτέρου εσκορπίσαμε τους σπόρους.
Καθότι αναγκαιότερη στον άνθρωπο δείχνει να ΄ν΄ και αφορμή,
δια την άνθησή της θέτει το πότισμα βροχής ανάμεσα στους όρους.

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή κι ανθίζουν τα όνειρά μας,
κατάλληλη προς λίπασμά των το ΄χουμε γνώση μας κρυφή
πως είν΄ η απελπισιά, κι εξ αυτής το ξεκίνημα για τη διαδρομή
προς την πραγμάτωση τής πολυποθήτου πεθυμιάς μας.

Στο χώμα που δροσίζει
μια καλοκαιρινή βροχή, εθάψαμ΄ έναν Αύγουστο τον Έρωτά μας.
Σε χείλος φθινοπώρου τον είχαμ΄ άλλοτε να σπαρταρεί
-σ΄αυτοκτονία Τον προτρέπαμε ωσότου απελπιστεί-
κι άλλοτε τ΄αφιερώναμε βραδιά τάχα ιλαρή για τ΄αμαρτήματά μας.

Πηγή: mikreskathimerinesistoriesnow.wordpress.com

Facebook Twitter Google+ LinkedIn