Κι αν κανείς…

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΑΝΤΑΚΗ
Σύμβουλος ψυχ. υγείας, ψυχοθεραπεύτρια|

14481948085_f288f1c21b_k

Κι αν κανείς μου έλεγε στο άγνωστο να ζήσω, τα μάτια σου θα διάλεγα στον κόσμο μου ν’ αφήσω
Κι αν κανείς μου έλεγε το μυστήριο να αναλύσω, το όνομά σου θα’ δινα, μυστήριο να λύσω
Δύο ζωές παράλληλες. Κανένα σημείο τομής ανάμεσά μας
Τόσα χρόνια, τόσες ζωές. Τόσα πρόσωπα, δάκρυα, έρωτες
Χαρές και λύπες
Κι όμως ούτε μία κοινή στιγμή
Δεν ξέρω αν είσαι αυτό που δείχνεις ή αν σε έχω πλάσει στο μυαλό μου
Όμως είσαι το άλφα και το ωμέγα μου
Το φως στην άβυσσό μου. Η αγκαλιά στο δάκρυ μου
Η ζωή στο θάνατό μου. Το ανέφικτο το όνειρο. Το παράλληλό μου σύμπαν
Είσαι μέσα μου κι όμως λείπεις. Είσαι εδώ κι όμως μίλια μακρυά
Να είχα μια στιγμή κοινή. Μια στιγμή αληθινή
Αν είχα την ευκαιρία θα σου έδειχνα τον κόσμο μου μέσα από τα δικά μου μάτια. Τον παράδεισο
Είσαι το παραμύθι που διαβάζω κάθε μέρα
Χωρίς όμως να ξέρω το τέλος
Με την ελπίδα πως θα γίνει το όνειρό μου πραγματικότητα
Να ξυπνήσει η μαγεία και να γίνει ζωή
Πάρε την πενα και γράψε αυτό το τέλος
Αν μπορούσες να δεις αυτό που υπάρχει
Αν μπορούσες να νιώσεις αυτό που μας δένει. Θα φοβόσουν
Κι όμως όλα είναι δύο παράλληλοι κόσμοι. Που κοιτάζονται από απέναντι. Ποτέ όμως ένα κοινό χαμόγελο
Κι αν κανείς με ρώταγε έρωτας τι θα πει. Τον ουρανό θα άγγιζα και θα’ πεφτε βροχή
Σταγόνες θα σχημάτιζαν με αστέρια τη μορφή σου
Κι αν κανείς μου έλεγε πως έχω τρελαθεί
Απλά θα χαμογέλαγα. Γιατί δεν σ’ έχουν δει

Facebook Twitter Google+ LinkedIn