“Κρίσεις πανικού”, η εξομολόγηση της Φωτεινής

“Εκεί που κάθομαι ήρεμη ξαφνικά η μαύρη σκιά με πλησιάζει χωρίς να με ρωτήσει αν θα μου χαλάσει την ηρεμία και την γαλήνη που ένιωθα πριν. Σαν μαύρος καπνός αρχίζει να με περικυκλώνει, μου κόβει την αναπνοή σιγά σιγά, αργά, βασανιστικά, νιώθω τον φόβο να με κατακλύζει, όλα γύρω μου αρχίζω να μην τους δίνω σημασία,  θέλω μόνο με κάποιο τρόπο να φύγει η μαυρίλα, ο φόβος αρχίζει, η ταχυκαρδία, το τρέμουλο, χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου, θέλω να φωνάξω «βοηθήστε με, πνίγομαι, σώστε με συνάνθρωποι», άλλα νιώθω ενοχές, θα με κοροϊδέψουν, θα τους τρομάξω και αρχίζω και μαζεύομαι. Κολυμπώ, κολυμπώ με όλη μου την δύναμη για να μην πνιγώ.

images

Κάποια στιγμή λυγίζω, ζητώ βοήθεια, δεν νιώθω καλά, σκέφτομαι «θέλω το χάπι μου, θέλω να νιώσω ασφάλεια, γαλήνη, να φύγει αυτός ο μαύρος καπνός». Έρχεται η λυτρωτική γεύση του πικρού χαπιού. Εκεί αρχίζω να ηρεμώ, η ταχυκαρδία πέφτει σιγά σιγά, αρχίζω να συνειδητοποιώ που βρίσκομαι, ποιος είναι δίπλα μου, σε ποιο μέρος βρίσκομαι. Νιώθω λίγο από τις ακτίνες του ήλιου το φως. Ξανά μπαίνει στο βλέμμα μου, αρχίζει το ρολόι της ζωής να λειτουργεί ξανά και σκέφτομαι «Είμαι εδώ ζω»”.

Φωτεινή

Facebook Twitter Google+ LinkedIn