Οι ερωμένες του χρόνου

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΓΑΟΥΤΣΗΣ
Συνθέτης-Στιχουργός|

25

Κι ήμασταν ρυτίδες στα πέταλα μιας ροζ
μπιγκόνιας,όταν πλενόμασταν ετοιμοθάνατοι σε νοσταλγιάς βροχή.
Ήμασταν γοητεία χαρισμένη απ΄το χρόνο,κι επείθαμε τον εαυτό μας
πως ομορφιά ΄μείς ήμασταν τού λουλουδιού· για τον ίδιο το χαμό μας
και της ροζ μπιγκόνιας, η ύπαρξή μας στάθηκε αιτία κι αφορμή.

Ήμασταν ρυτίδες στα πέταλα ενός μπλε
Μη μη λησμόνει· μας χάιδευε κάθε πρωί το κορίτσι του πνιγμένου.
Το ρυάκι δίπλα κόκκινο μας πότιζε με το αίμα του ατυχούς ερωτευμένου,
ενώ το κορίτσι έξυνε τις ρυτίδες πια στο μέτωπό της.
Στα χείλη ο χρόνος τη φιλά,για να γευτεί λίγο τον στάζοντα καημό της.

Τα μάτια του έκλεινε απ΄ηδονή,
καθώς με το φιλί του όλο και μαράζωνε τη Μόνη·
κι όσο προς το θάνατο λυτρωτικά την προχωρεί,
τόσο πιο κοντά της άκουγε ξανά του έρωτα το «Μη με λησμόνει».

Πάντοτε ήμασταν ρυτίδες στο πρόσωπο
κάποιας στιγμής, που μας έτριβε νευρικά ένας μεθυσμένος.
Κρυφά απολαμβάναμε τη γέννησή μας μέσω μιας τραγικής σκηνής•
μας ονομάσαν΄ εμπειρίες: αναμνήσεις τις οποίες πρέπει να υποστείς,
Μαράζι το΄χα που δε γίναμ΄εκπνοή ενός ποιητή,σαν ήταν πικραμένος.

Πηγή: mikreskathimerinesistories

Facebook Twitter Google+ LinkedIn