Ο φόβος της επανάληψης στη θεραπεία

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|

Πολλές φορές, κατά την θεραπευτική ώρα ερχόμαστε αναπόφευκτα αντιμέτωποι με τον φόβο να ξαναγγίξουμε ακόμα μια φορά κάτι που μας πόνεσε βαθιά, και να μιλήσουμε για αυτό, παρά το ότι μπορεί να το έχουμε τακτοποιήσει κάπως σε ένα από τα συρτάρια της λογικής. Ο φόβος αυτός μάς επισκέπτεται στο συνειδητό μας κομμάτι μεταμφιεσμένος ως φόβος της επανάληψης. Φόβος του δεν έχω κάτι νέο να πω, φόβος του δεν έχει συμβεί κάτι αξιοσημείωτο αυτό το διάστημα και φόβος ότι, αν ξαναπώ το ίδιο, θα καταντήσω κουραστικός. 

o-PSYCHOLOGIST-OFFICE-facebook

Συνήθως, ο φόβος αυτός ξεπροβάλλει όταν έχω κάνει την πρώτη μου κατάκτηση στη θεραπεία. Τη συνειδητοποίηση. Εκεί που έχω συνδέσει αυτό που συμβαίνει τώρα με αυτό που μου συνέβαινε “τότε” και έχω νοηματοδοτήσει αυτό που με ταλαιπωρεί, αλλά και έχω καταλάβει αυτό που έπαιρνα με το να έχω παραμείνει όλο αυτό το διάστημα σε αυτή την ταλαιπωρία. Αυτό είναι και το σημείο όπου η λογική αυτή η σύνδεση που έχω κάνει θα σηκώσει ισχυρότερες άμυνες στο να αντικρίσω τον πόνο μου που βρίσκεται από κάτω.

Η ερμηνεία, όσο θα με ανακουφίσει γιατί θα εξηγήσει το “γιατί” μέσα στα βιώματά μου, τόσο θα επιχειρήσει να με παγιδεύσει σε αυτά, με το πρόσχημα ότι τα κατανόησα και δεν χρειάζεται να παρατείνω την ενδοσκόπησή μου. Δεν χρειάζεται να παρατείνω την ταλαιπωρία μου. 

Η απόσταση, όμως, από τη λογική μέχρι το συναίσθημα, από το νου έως το σώμα, όσο μικρή κι αν μοιάζει, τόσο μεγάλη είναι, αφού προϋποθέτει να απενοχοποίησω το ρόλο μου και να αποδεκτώ το τραύμα μου, όχι ως κάτι ξεχωριστό από εμένα, αλλά ως μέρος του εαυτού μου. Να με αγκαλιάσω μαζί με αυτό και να με αγκαλιάσω ακριβώς για αυτό.

Να απενοχοποίησω και να αποδεκτώ εμένα, όχι μόνο για τις δυνάμεις μου, αλλά και για τις αδυναμίες μου, τις αστοχίες μου, τους φόβους και τις ανάγκες μου και σε αυτό η λογική μου θα αντισταθεί με το μεγαλύτερο σθένος καθώς θα εκπροσωπεί όλη τη γονεϊκή εναντίωση σε αυτό που αυθόρμητα επιθύμησα να είμαι κάποτε. Κι όλο αυτό το αντεπιχείρημα σε αυτό που ποθώ να είμαι, θα συμπυκνωθεί στη φράση: “Ας μην γίνομαι κουραστικός, ας μην επαναλαμβάνομαι, ας σωπάσω”

Αυτό, όμως, δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Κάθε φορά που θα έχω το θάρρος να ξαναφέρω κάτι στην θεραπεία μου, κάθε φορά που θα πραγματευτώ το ίδιο ακόμα μια φορά, το ξαναεπισκέπτομαι. Και εκεί, συναντώ το συναίσθημά μου και μέσω αυτής της επανάληψης, δημιουργώ σχέση με αυτό.

Και όσο δημιουργώ σχέση, τόσο αποκτώ την οικειότητα να το επισκέπτομαι με μεγαλύτερη ευκολία, με μικρότερη ενοχή, με λιγότερο πόνο, με λιγότερο φόβο, μέχρι που λίγο-λιγο το απενοχοποιώ, το αποδέχομαι και θέλω να το συστήσω και στον έξω κόσμο, να το επικοινωνήσω. Να το αγκαλιάσω ή να επιλέξω να αντιπαρατεθώ μαζί του.

Κι όταν το έχω καταφέρει αυτό, χρειάζομαι να με αγκαλιάσω ξανά και ακόμα. Χρειάζεται να με ευχαριστήσω γιατί πραγματοποίησα ένα πολύ λεπτό και δύσκολο εγχείρημα. Να βρω εμένα πίσω από τον πόνο και όχι τον πόνο πίσω από εμένα.

Κάθε φορά που λέω το ίδιο και το ίδιο ξανά, δεν λέω ποτέ το ίδιο γιατί δεν είμαι ίδιος εγώ. Κάθε φορά που επαναλαμβάνομαι, επεκτείνω τη σχέση με αυτό που νιώθω και, όσο πιο οικεία αισθανθώ μαζί του, τόσο πιο εύκολα θα του ζητήσω να με εγκαταλείψει και να ελευθερωθώ από αυτό. Όσο το έχω γνωρίσει, όσο έχω δει ότι μπορώ να αντέξω μέσα του, τόσο έχει ελαττωθεί ο φόβος μου. Και χωρίς φόβο, μπορώ να φωνάξω από τα ηχεία της ψυχής μου “Φύγε”.

Facebook Twitter Google+ LinkedIn