Ο φόβος της δέσμευσης

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|

Κάποιος, κάνει σχέσεις που διαρκούν πάντα ένα συγκεκριμένο διάστημα. Ας πούμε 10 μήνες. Η τελευταία του σύντροφος, την οποία χώρισε, είναι συντετριμμένη αφού αυτό της συμβαίνει με όλους τους δεσμούς της! Η μεγαλύτερη αδερφή της κοπέλας, για άλλη μία φορά, την άκουσε να κλαίει, την παρηγόρησε, της τόνισε για ακόμα μία φορά πως κάνει τις λάθος επιλογές στη ζωή και της είπε να παραδειγματιστεί από εκείνη αφού επί 10 χρόνια είναι με τον ίδιο άνθρωπο κι ας μην έχουν προχωρήσει το δεσμό τους…

Τι κοινό έχουν και οι τρεις αυτοί άνθρωποι; Και οι τρεις φοβούνται τη δέσμευση. Η προσέγγισή τους είναι διαφορετική, ως προς τον τρόπο που σχετίζονται, παρόλα αυτά το αποτέλεσμα φροντίζει να τους προφυλάσσει από την απειλή που συνεπιφέρει η μονιμότητα του “για πάντα”. Τι κρύβεται, όμως, πίσω από τον φόβο της δέσμευσης και πώς γίνεται άνθρωποι που αναζητούν τη συντροφικότητα να πλήττονται από αυτόν;

Back-to-Back

Πίσω από το φόβο της δέσμευσης κρύβεται πρωτίστως ο φόβος της εγκατάλειψης. Βλέπετε, ο άνδρας της ιστορίας μας διακατεχόμενος από τον φόβο ότι θα τον αφήσουν, αφήνει εκείνος, πρώτος, τις συντρόφους του, μεταβαίνοντας στην επόμενη όπου και ελπίζει ότι θα είναι η ιδανική. Ο λόγος για αυτό είναι ότι στην παιδική του ηλικία βίωσε την εγκατάλειψη ενός αγαπημένου του προσώπου μαθαίνοντας έτσι ότι η αγάπη, στο τέλος, πληγώνει. Για να γλυτώσει τον εαυτό του, λοιπόν, από την ενδεχόμενη επανάληψη του τραύματος, ξαναπαίρνει τον έλεγχο, και περιορίζει τόσο χρονικά όσο και ποιοτικά τα συναισθήματά του. Σκεφτείτε το σαν κάποιον που φοβάται τόσο πολύ ότι θα τρακάρει που καταλήγει να γδάρει, ο ίδιος, το αυτοκίνητό του ώστε να εκτονώσει το άγχος του φόβου του.

Η κοπέλα που εγκαταλείπεται, επαναλαμβανόμενα, μεγάλωσε με μία μητέρα που δεν ανταποκρινόταν στις ανάγκες της. Ως παιδί, συνεχώς, πρόβαλε τις προσδοκίες της επάνω της αλλά, εκείνη, πάντα, την απογοήτευε… Αυτή η πληγή την οδήγησε στο να αναζητά κάποιον που θα της δώσει τη φροντίδα που δεν έλαβε τότε· κάποιον που θα είναι συνεχώς εκεί, θα την αγαπάει όλες τις ώρες και θα ανταποκρίνεται στο κάλεσμά της, πάντα. Με λίγα λόγια, αναζητά, από το σύντροφό της, να γίνει η ιδανική μητέρα. Ως εκ τούτου, τον αδικεί αφού προβάλλοντας τις προσδοκίες της πάνω του τον εξιδανικεύει και έτσι, στο τέλος, εύκολα απογοητεύεται όταν εκείνος δεν ανταποκριθεί. Αν και ο ίδιος είναι που την εγκαταλείπει στο τέλος, είναι η εξιδανίκευση του που την εμπόδισε να δει, εξαρχής, τις πραγματικές του ποιότητες και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να της προσφέρει τη μονιμότητα που τόσο λαχταρούσε…

Η αδερφή της, που τόσο στωικά την ακούει να απογοητεύεται και την στηλιτεύει για τις επιλογές της, υπερτονίζοντας τη δική της, έχει έναν εντελώς διαφορετικό λόγο για το ότι δεν εξελίσσει το δεσμό της ενώ έχει επιλέξει κάποιον ο οποίος επί 10 χρόνια δεν επιζητά την εξέλιξη και ο ίδιος… Βλέποντας τον ασθενικό πατέρα τους, κατά την παιδική της ηλικία, να βασανίζεται από την υγεία του ένιωσε την ανάγκη να τον προστατέψει. Θέλησε να κάνει τα πάντα ώστε ο χρόνος να μην τον πάρει από κοντά της οπότε φρόντισε να τον σταματήσει… Δεν θέλει να προχωρήσει, και ενδεχομένως να γίνει μητέρα η ίδια, καθώς αν εκείνη γίνει μητέρα αυτομάτως ο πατέρας της θα γίνει παππούς και αυτό, στο μυαλό της, θα τον φέρει πιο κοντά στη δύση της ζωής του. Έτσι, επιλέγει να διαιωνίζει μία κατάσταση μετεώρησης όπου εφόσον η ίδια δεν “μεγαλώνει” κοινωνικά, οι γύρω της, δεν μεγαλώνουν ηλικιακά.

Συνοψίζοντας, ο φόβος της δέσμευσης είναι το αποτέλεσμα άλλων φόβων, καλά εδραιωμένων στο περιβάλλον της παιδικής ηλικίας. Η αναπαραγωγή των ίδιων μοτίβων που πολύ θυμίζουν την επανάληψη των ίδιων καρέ μιας ταινίας που υπόσχεται ότι θα θλίβει αλλά δεν θα τελειώσει ποτέ· θα τους συντροφεύει πάντα. Μέσα από αυτό το στρεβλό σύμφωνο οι άνθρωποι βρίσκουν την μονιμότητα που αναζητούν να υποκαθίσταται στην μονιμότητα του πόνου. Κλείνοντας ας κρατήσουμε το εξής… Ίσως το πιο κοινό σημείο των πρωταγωνιστών μας, όμως, να μην είναι οι φόβοι τους αλλά το ότι δεν θρήνησαν ποτέ για τα τραύματά τους. Έτσι, αντί να υπάρχουν “ουλές” που τους θυμίζουν πως καλύτερες μέρες έχουν έρθει, υπάρχουν πληγές όπου αφήνουν ακόμα το “ψυχικό υγρό” τους να δραπετεύει…

Facebook Twitter Google+ LinkedIn