Της αγάπης η προϋπόθεση

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc Ψυχολογίας, Συνθετικός Ψυχοθεραπευτής-Συγγραφέας|

Κανείς δεν στερείται τη δυνατότητα να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μοναχά την κρύβει από τον εαυτό του γιατί τη φοβάται. Μεγαλώνοντας αναγκάστηκε να την ξεχάσει. Φοβάται να ριψοκινδυνέψει να αγαπήσει, μα ακόμα πιο πολύ, φοβάται να επιτρέψει να αγαπηθεί. Φοβάται την ευαισθησία και την ευαλωτότητα που απαιτεί το να σε αγαπούν.

81859113_733540057051867_7815790522424885248_o (1)

Καταλήγει αχινός. Τραβάει κοντά του ανθρώπους, αλλά τους τρυπάει με τα αγκάθια του σε κάθε αγκαλιά. Για αυτό καταλήγει μόνος. Οι άνθρωποι που αισθάνονται ανίκανοι να συνδεθούν με άλλους, έχουν μεγαλώσει σε αυτή την ακανθώδη μοναξιά, αλλά δεν έχουν συμφιλιωθεί μαζί της. Επιλέγουν να μην την αναγνωρίζουν. Να την αφήνουν ακόμα πιο μόνη. Μοιραία, λοιπόν, την αναπαράγουν. Σαν παιδιά, είτε εγκαταλείφθηκαν οι ίδιοι είτε οι ανάγκες τους.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγάλο κράτημα μέσα τους. Μεγάλη ανάγκη για έλεγχο, για εγγύηση στα πράγματα. Ψάχνουν μόνιμα να κρατηθούν. Αν δεν αφήσεις τη σανίδα, όμως, δεν θα μάθεις ποτέ να κολυμπάς. Κι οι σανίδες κάποια στιγμή μουλιάζουν, σαπίζουνε, τρυπάνε.

Όταν συμβαίνει αυτό, η ίδια η ανάγκη καταντά φόβος. Αν είχα ανάγκη να αγαπήσω, αλλά δεν μου το επέτρεψα, καταλήγω να φοβάμαι την αγάπη. Αυτό ισχύει με όλα. Όλα όσα επιθυμήσαμε, αλλά δεν είχαμε τον τρόπο να τα πραγματοποιήσουμε, καταλήξαμε να τα φοβόμαστε γιατί ματαιωθήκαμε μέσα τους.

Η μόνη αγάπη που επιζεί, όμως, είναι η αγάπη που προσφέρεται. Η αγάπη που καταναλώνεται, όχι η αγάπη που αναλώνεται. Είναι σημαντική η καλλιέργειά της, όμως πιο σημαντικό είναι το μοίρασμά της. Αλλιώς, είναι φρούτο που ωρίμασε και σάπισε. Αυτό συμβαίνει με τα πάντα. Η αυτοκατανάλωση είναι αναγκαστικός μηχανισμός ξοδέματος, όταν ο πραγματικός σκοπός της αγάπης δεν επιτελείται. Η ζωή απαιτεί να ελευθερωνόμαστε, να εκτονωνόμαστε, να λειτουργούμε.

Έτσι, κάθε αγκάθι μαλακώνει. Πέφτει. Αρχίζει και αποκαλύπτεται η ικανότητα της σύνδεσης ξανά. Χωρίς, όμως, το ρίσκο της ματαίωσης, τίποτα από αυτά δεν είναι δυνατό. Η αγάπη δεν έρχεται με εγγυήσεις, αλλά με προϋποθέσεις.

Προϋποθέτει να την αντέξουμε. Να αισθανθούμε άξιοι να τη βιώσουμε. Την πραγματική αγάπη. Αυτή που στηρίζεται στην ευγνωμοσύνη. Προϋποθέτει να μάθουμε να περνάμε από τον φόβο στην ανάγκη της. Όμως για να συμβεί αυτό χρειάζεται να μάθουμε πως η αγάπη δεν έρχεται με ασφάλεια, αλλά απαιτεί ασφάλεια για να ευδοκιμήσει. Δεν αποστρέφεται τον πόνο, ούτε προτιμά την ευτυχία. Απαιτεί να την προτιμήσουμε εμείς. Η αγάπη είναι προϊόν εργασίας και όπως με κάθε εργασία, έχει κόπο. Για αυτό και η αγάπη είναι προνομιο μοναχά εκείνων που εργάζονται επάνω σ’αυτήν.

 

Facebook Twitter Google+ LinkedIn