Το νόημα της ζωής

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|

Είναι φαινόμενο της φύσης, όταν επωάζεται ένα νεογνό χωρίς την παρουσία της μητέρας του, να κατευθύνεται, αυτόματα, προς ένα στοιχείο της φύσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι από τη στιγμή που έρχεται στον κόσμο, χωρίς καμία αμφισβήτηση, παίρνει τη θέση του σε μία αλληλουχία γεγονότων μεγαλύτερη από το ίδιο… Σαν να είναι προγραμματισμένο μέσα του το που πρέπει να πάει και το τι πρέπει να κάνει για να παράξει το “αποτύπωμά” του. Ξεκινά, λοιπόν, και παίρνει τη θέση του στον κύκλο της ζωής ο οποίος έχει μοναδικό σκοπό να επικεντρώνεται στο σύνολο και όχι στο άτομο. Και εφόσον αυτό είναι το νόημα του, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον άνθρωπο ο οποίος γεννιέται με την καλλιεργούμενη πεποίθηση ότι είναι μοναδικός…

2433443691_f464fc38cd_z_picnikx

Έχοντας περισσότερο ανεπτυγμένο, λοιπόν, το ατομικό συναίσθημα από ότι το κοινωνικό, δημιουργείται μία ανισσοροπία η οποία τον οδηγεί στο να αμφισβητεί και να αναρωτιέται… “Ποιο είναι το νόημα της ζωής;”

Αυτή είναι ίσως η μοναδική ερώτηση η οποία απαντάται την ίδια την ώρα που προφέρεται… Ο λόγος για αυτό είναι ότι το νόημα της ζωής δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο ίσως… Ένα μεγάλο ίσως που αναρωτιέται κάποιος όταν είναι έτοιμος να απαρνηθεί την πεπατημένη που του ανατέθηκε και να διεκδικήσει τη δική του οδό στην άμμο του χρόνου. Γιατί, όμως, ο άνθρωπος επικεντρώνεται τόσο στην απάντηση που αγνοεί την σοφία της ερώτησης; Ας χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα για να το καταλάβουμε…

Κατά την κύηση, το βρέφος, αισθάνεται την μητέρα σαν ένα προστατευτικό κέλυφος. Ένα κουκούλι, αν θέλετε, το οποίο διαφυλάσσει τη γαλούχηση της μητέρας προς εκείνο. Ακόμα και τα κουκούλια, όμως, ξεκινούν διάφανα και σιγά σιγά γίνονται περισσότερο συμπαγή κρύβωντας αυτό που κυοφορείται και περιορίζοντας του την όραση. Ο λόγος για αυτό – εκτός από προστατευτικός – έχει να κάνει με την ανάγκη του εμβρύου να συγκεντρωθεί στον εαυτό του και να μην περισπάται από ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω του. Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία, το “κέλυφος” σπάει και το νεογνό βγαίνει στον κόσμο όπου θα χρειαστεί, σταδιακά, να απεμπλακεί από την προαπασχόληση με τον εαυτό του και να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Με λίγα λόγια, έρχεται η ώρα να μάθει ότι εκτός από τον ίδιο θα ανήκει – τρόπον τινά – και στους άλλους. Η διαδικασία της απεμπλοκής, ξεκινά περίπου το δεύτερο χρόνο της ζωής του με την σύλληψη της ιδέας ότι υπάρχουν και άλλα άτομα γύρω από εκείνο τα οποία χρίζουν προσοχής.

Σε περίπτωση που η μετάβαση δεν είναι ομαλή και το βρέφος νιώσει να αποτραβιέται βίαια από τη μοναδικότητά του, εισερχόμενο στην αυταπάρνηση του συνόλου, δημιουργείται μία ρογμή στον ψυχισμό του. Φανταστείτε το κοινωνικό σύνολο σαν μία λίμνη με πολύ παγωμένο νερό. Εάν το βρέφος δεν εισέλθει αρκετά ζεστό από τον μητρικό ιστό δεν καταφέρνει να κάνει το νερό να κοχλάσει γύρω του και να δημιουργήσει τον προσωπικό του μικρόκοσμο. Έτσι, καταλήγει να νιώθει το κρύο της λίμνης και να αναζητά τη “ζεστασιά” στην απάντηση του γιατί βρίσκεται εκεί.

Το ερώτημα που ταλανίζει τον άνθρωπο, λοιπόν, έχει τις ρίζες του νωρίτερα και από τη γέννησή του, όταν ο ίδιος ανήκε στη μητρική κοιτίδα της οποίας η ασφάλειά προήγαγε την πίστη στον εαυτό του. Η ανασφάλεια του “ίσως” είναι προιόν αυτής, ακριβώς, της διαφοράς δυναμικού όταν, ερχόμενος στον κόσμο, ανακαλύπτει την οντολογική του μοναξιά.

Αφού αναλύσαμε ότι η κοινωνική με την ατομική σύγκρουση είναι μία τραμπάλα της οποίας δοκός είναι η διεκδικητικότητα καλό είναι να θυμόμαστε ότι η ζωή δεν είναι αυτούσια εμπειρία. Είναι μέρος της αντίληψης του ανθρώπου. Για αυτό και κάθε άνθρωπος μπορεί να ζει διαφορετικές ζωές κάθε μέρα επηρεασμένες από την εκάστοτε ροπή του στο ατομικό ή κοινωνικό αίσθημα. Στην ανάγκη της σταθερότητας, όμως, η απάντηση δεν είναι άλλη από την επιτυχία ισορροπίας ανάμεσα από τα δύο – όχι με την έννοια της εξισορρόπησης αλλά με την έννοια της πραγματικής ισορροπίας… Κι ο τρόπος που επιτυγχάνεται η πραγματική ισορροπία είναι όταν το ένα πόδι πατά γερά στο έδαφος – όχι, όμως, για να ριζώσει – αλλά για να σπρώξει και να βοηθήσει το άλλο που βρίσκεται στον αέρα, έτοιμο να κάνει το βήμα προς εκεί που λαχταρά να πάει…

Facebook Twitter Google+ LinkedIn