Όταν χαράζει στην Αθήνα…

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΑΝΤΑΚΗ
Συνθετική ψυχοθεραπεύτρια|

VhV8oZssjAo

Στο παρά πέντε.

Στην εκπνοή του δειλινού. Στο πέρας του ουρανού την ώρα που αγγίζει τη θάλασσα και μυστικά συμφωνούν τον ερχομό της νύχτας.

Στο παρά πέντε. Αχνοφαίνεσαι. Μα σε έχω δει προ πολλού. Σε λάθος χρόνο, σε λάθος στιγμή. Αγγίξαμε για λίγο εικονικά, κάπου αλλού, με ανείπωτες λέξεις, τις ψυχές μας.

Και σήμερα, φαινομενικά σωστή στιγμή, μα πάλι λάθος.

Αναρωτιέμαι, όταν κάτι δείχνει τόσο λάθος, μάλλον κάτι σωστό προμηνύει η ύπαρξή του σε τούτο τον κόσμο.

Βρισκόμαστε σε άλλη σελίδα, και τότε και τώρα, όμως βλέπω, τα βλέμματά μας διψούν για την ίδια εικόνα, στην ίδια σελίδα. Βιαστικά τρέχουμε να προλάβουμε τη στιγμή, τη μικρή αυτή στιγμή που μας ανήκει τρομακτικά φευγαλέα στην τόσο γρήγορη έκβαση της ζωής.

Οι δρόμοι μας κάπου σήμερα τέμνονται. Το ξέρω. Και τότε το ήξερα.

Μοιραζόμαστε όνειρα και σκέψεις, χαμογελάω. Σήμερα, βλέπω αύριο.

Θλίβομαι. Το χθες δε γινόταν, το σήμερα κοιτάζει παροδικές αντανακλάσεις κάποιων κρυφών μας σκέψεων. Μόνο το αύριο μπορώ να δω. Και να σκέφτομαι δυνατά, “πέρασε χρόνε και φέρε αυτή την ώρα!”.

Αβέβαιο αύριο ξανά ανάμεσα στις χιλιάδες πιθανές πραγματώσεις ενός πιθανού αύριο που σήμερα φαίνεται πιθανό.

Μία πιθανότητα είμαστε. Ανάμεσα στις άλλες τόσες άπειρες.

Στο παρά πέντε σε κοιτάζω. Λίγο πριν κλείσω την πόρτα του τρένου για τον επόμενο τόπο που με περιμένει. Σε κοιτάζω παράξενα. Δειλά, με πάθος, με όνειρο. Αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί ξανά. Γιατί τώρα. Ακολούθησέ με, ουρλιάζω ψιθυριστά. Και αύριο θα είναι η σωστή στιγμή. Αρκεί να τη δούμε σήμερα.

Στο παρά πέντε. Αναρωτιέμαι αν θα με κράταγε μία στιγμή ή αν η ίδια στιγμή κινητοποιούσε εσένα. Μπερδεύομαι.

Στο παρά πέντε, βιάζομαι να δω τα γεγονότα που τρέχουν με απελπιστικά ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κι ο έρωτας; Στα πόσα χιλιόμετρα ανά ώρα κάνει στάση για να τον πιάσουμε;

Τρέχα στο χρόνο. Στο παρά πέντε. Και ίσως αυτή τη φορά να προλάβουμε.

Τα χρώματα εναλλάσσονται. Η νύχτα χορεύει. Ξανά. Το πρωί χαμογελάει στον κόσμο. Ο πόλεμος δε λογαριάζει χρόνο. Ο χρόνος αφήνει τα ίχνη του χωρίς την παραμικρή ευγένεια να μας ρωτήσει για την ετοιμότητά μας.

Η φύση εξελίσσεται. Τα μωρά μαθαίνουν. Η σοφία των ηλικιωμένων περνάει στην αιωνιότητα. Η νιότη μας ταλαντεύεται. Ο έρωτας… Αυτός κι αν τρέχει. Τόσο συμπαντικά γρήγορα που λίγο αν στρέψω το βλέμμα μου αλλού, έχει χαθεί σαν άστρο σε έναν σκονισμένο ουρανό.

Απλώνω το χέρι μου σε ένα χαοτικά σχηματισμένο ερυθρό σύννεφο που τώρα με κοιτάζει. Έτοιμο να μετασχηματίσει ξανά τη στιγμή σε κάτι άλλο. Το βλέπεις; Έχει και κάτι με το όνομά σου χαραγμένο. Έστω και στο παρά πέντε. Μπορεί να προλάβουμε να το αγγίξουμε ταυτόχρονα αυτή τη φορά. Και να κλειδώσουμε στο σχήμα του τη στιγμή μας, στο άκουσμά του τις νότες μας.

 

Facebook Twitter Google+ LinkedIn