Ο κύκλος της ζωής: μέρος 2ο

Έχοντας μιλήσει για τα μισά στάδια στη ζωή κάποιου, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τα υπόλοιπα συνεχίζοντας την αλληγορία μέσα από την ιστορία μας…

(12 ως 20) Ταυτότητα κατά σύγχυσης ρόλων

Untitled

Το παιδί, έπαψε να είναι πια παιδί και ξεκίνησε το ταξίδι από έφηβος να γίνει άντρας. Η ανεξαρτησία άρχιζε να έχει πρωταρχικό ρόλο στην ψυχή του και τα όνειρα κυριαρχούσαν τη σκέψη του! Πριν ξεκινήσει, κοίταξε πίσω. Έψαξε να δει ποιος ήταν μέχρι στιγμής, τι είχε καταφέρει, που ανήκε ανάμεσα στον αστερισμό των φίλων του. Πάνω σε, αυτή, την αναζήτηση συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ένα αλλά δύο πράγματα… Ήταν αυτό που του έλεγε η θέση του ότι είναι και αυτό που του έδειχνε ο χρόνος ότι θα γίνει! Με λίγα λόγια, το σώμα του γινόταν με γοργό βήμα αντρικό και το μυαλό του έπρεπε να προφτάσει, αυτή, την μεταβολή! Έπρεπε να αφήσει λίγο πιο πίσω μία νοοτροπία που έκανε χρόνια να αναπτυχθεί μέσα του για να μπορέσει να αγκαλιάσει τη γέννηση του καινούριου του εαυτού. Οι αρετές του, έμοιαζαν να ξετυλίγονται και να του προσφέρουν έναν “μανδύα πίστης” που θα τον προστάτευε κάνοντας τον να δεθεί και να αφοσιώσει τον εαυτό του στους άλλους ακόμα κι αν υπήρχαν ιδεολογικές διαφορές. Η πιο μεγάλη πρόκληση που αντιμετώπιζε, όμως, ήταν να ξετυλίξει το κουβάρι των ονείρων του και να ανακαλύψει που ήθελε να διοχετεύσει την ύπαρξή του για τα υπόλοιπα χρόνια. Να επιλέξει που θέλει να ανήκει. Με όλες του τις δυνάμεις, λοιπόν, δοκίμαζε τα πάντα… Μπαίνοντας από την μία επιλογή στην άλλη μέχρι να βρει το περιβάλλον που θα συνδύαζε – σε τέλεια στάση – την ασφάλεια με το “ρίσκο” του ονείρου του.

(20 ως 40) Οικειότητα κατά απομόνωσης

Untitled

Άντρας, πλέον, ο νεαρός μας ξεκίνησε για το σημαντικότερο βήμα του μέχρι στιγμής… Να μοιραστεί την ταυτότητά του με έναν άλλον άνθρωπο! Ό,τι είχε αποκτήσει μέσα από την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια ό,τι είχε διδαχθεί και ό,τι του είχε δοθεί είχε έρθει η ώρα να το ασπαστεί με κάποιον άλλο. Ακριβώς όπως ξετυλίγει κάποιος ένα δέμα που περίμενε χρόνια να έρθει και κοιτάζει στο περιεχόμενο του έχοντας δίπλα του αυτόν που επέλεξε να έχει. Αν τα συναισθήματα είναι κοινά κατά το άνοιγμα του “πακέτου” τότε εκείνο θα του αποκαλύψει τι ήταν αυτό που αδημονούσε να δει τόσα χρόνια… Το “δώρο” της αρετής της αγάπης. Ένας δρόμος που οδηγεί στην φροντίδα και στην στοργή, στη συντροφικότητα και την χαρά.

(40 ως 65) Παραγωγικότητα κατά απραξίας
Untitled
Ο καιρός είχε έρθει που ο νεαρός άντρας θα μετατόπιζε την βαρύτητα της ζωής του στο να κατακτήσει τα κοινωνικά ορόσημα που ένιωθε ότι χρειάζεται. Να αποδείξει στον εαυτό του και τους άλλους ότι είναι ικανός – πέρα από το να μοιραστεί – να δημιουργήσει και να μεταλαμπαδεύσει. Η οικογένεια που θα έκανε, θα ήταν η “σκάλα” που θα τον ανέλκυε σε ένα πάνθεο φτιαγμένο από ιστορία και κατορθώματα. Ένα πάνθεο που θα του χάριζε το αίσθημα του ανήκειν πέρα από το εις αυτόν. Έτσι, ξεκίνησε να επιστρέφει… να χαρίζει ο ίδιος κομμάτια από τα δώρα του με το να βοηθάει τους άλλους να προαχθούν αλλά και να δείχνει με την παραγωγικότητά του το δρόμο προς την κοινωνικότητα. Δίνοντας, όμως, στους άλλους διαπίστωσε ότι και οι άλλοι έδιναν σε αυτόν… Του έδιναν το “δώρο του νοιάζεσθαι”!

(Τρίτη ηλικία) Πληρότητα του εγώ κατά απελπισίας

Untitled

Ώσπου ήρθε ο καιρός που ένιωσε πως οι ρυθμοί που έτρεχε δεν είχαν πια σημασία. Δεν αποτελούσε πια σκοπό το που θα φτάσει αλλά του που είχε φτάσει όλα, αυτά, τα χρόνια. Πλέον, δεν ήταν στόχος του να εξερευνήσει την ίδια τη ζωή αλλά να εξερευνήσει τη ζωή που έζησε. Ο τρόπος ήταν πολύ απλός… Να μπορέσει να κοιτάξει “πίσω” και να χαμογελάσει. Να κλείσει τα μάτια και να θυμηθεί τη διαδρομή του, το τι έκανε, να ξανανιώσει το άρωμα της νίκης επί του εαυτού του και να φέρει στα χείλη του τη γεύση της γλυκιάς μελαγχολίας. Οι στόχοι που επέτυχε, οι στόχοι που ενέπνευσε άλλους να πετύχουν, όλα αυτά, θα τον γέμιζαν με ικανοποίηση και θα του έδιναν το τελευταίο “δώρο” του. Αυτό που θα του πρόσφερε το αίσθημα της περάτωσης και ολοκλήρωσης. Αυτό που ήταν το πιο δύσκολο να κατακτηθεί αλλά το πιο εύκολο να μοιραστεί… Το δώρο της σοφίας.

Η ιστορία μας ολοκληρώνεται εδώ αφού μπορεί να πήρε λίγες γραμμές αλλά στην περιγραφή της διήρκησε μια ζωή! Διαβάζοντάς την επιστρέφει στο μυαλό μου ο χαρακτηρισμός όλης, αυτή, της διαδικασίας ως κύκλος. Ο κύκλος της ζωής• και τελικά καταλαβαίνω το γιατί είναι κύκλος και όχι ευθεία. Όπως, ακριβώς, ένα κύτταρο διαιρείται για να γεννήσει ένα άλλο πάντα φέρει κάτι από την προηγούμενη μορφή του. Δημιουργεί αλλά ταυτόχρονα δημιουργείται. Στη γέννησή μας φέρουμε πάντα στοιχεία αυτών που μας δημιούργησαν αλλά, αυτά, τα στοιχεία τα μεταβάλλουμε, δυναμικά, μέσα από τις επιλογές μας και την εξέλιξή μας
Ο κύκλος έχει το χαρακτηριστικό ότι δεν έχει διακριτό έναυσμα ή τέλος ενώ διέπεται από το χαρακτηριστικό της επανάληψης. Η γέννησή μας μπορεί να είναι συγκεκριμένη αλλά η δημιουργία της ταυτότητάς μας δεν έχει διακριτή αρχή. Είναι μία ρευστή διαδικασία που ολοκληρώνεται στην επόμενη γενιά… Αυτή που αφήνουμε εμείς στον κόσμο. Μία αιώνια μετενσάρκωση ιδεών.

Ο κύκλος της ζωής:μέρος 1ο

Ιάκωβος Σιανούδης
Ψυχολόγος Bsc – Ψυχοθεραπευτής

Εισαγωγική φωτογραφία:www.etsy.com

Βιβλιογραφία:
Bee, H., L. (1992). The developing child. London: HarperCollins.
Erikson, E., H. (1950). Childhood and Society. New York: Norton.
Erikson, E., H. (1958). Young Man Luther. New York: Norton.
Erikson, E., H. (1963). Youth: Change and challenge. London: Basic books.
Erikson, E., H. (1964). Insight and Responsibility. New York: Norton.
Erikson, E., H. (1968). Identity: Youth and Crisis. New York: Norton.
Erikson, E., H., Paul, I., H., Heider, F. & Gardner, R., W. (1959). Psychological issues (Vol. 1). New York: International Universities Press.
Freud, S. (1923). The ego and the id. Psychoanalysis. Vol. 19, Pp. 1 – 66
McAdams, D., P. (2001). The psychology of life stories. Review of general psychology, Vol. 5, Pp. 100 – 116
McCrae, R., R. & Costa Jr., P., T. (1997). Personality trait structure as a human universal. American psychologist, Vol. 52, Pp. 509 – 523

Facebook Twitter Google+ LinkedIn